از مطالعه مجموعه متون و آثارى كه از حضرت عبدالعظيم (عليه السلام) وجود دارد، مى توان علت هاى عظمت و فضيلت او را اين جهات دانست:

* ذريه اهل بيت پيغمبر (ص)

يك جهت مقام بلند، و عظمت درخشان حضرت عبدالعظيم (ع) را مى توان اين معنى دانست كه، آن بزرگوار سلاله خاندان پيغمبر (ص) بوده، و با چهار واسطه، نسب او به سبط اكبر، امام حسن مجتبى (ع) مى رسد.

* خلوص و صداقت

خلوص و صداقت در گفتار و عمل، از ويژگي هاى مهمى هستند، كه مى توانند، كليه اعمال و رفتار هر كسى را رنگ و بو و خاصيت مثبتى ببخشند، و حضرت عبدالعظيم (ع) با وجود اينكه داراى قدرت علمى و نفوذ زيادى بوده، و در آن زمان بسيارى از سادات فرزند امام حسن (ع) در برابر حكام جور قيام كردند، عده اى هم در جنگ كشته شدند، تعداد زيادى هم به زندان افتادند، اما او حاضر نشد حريم اطاعت امامان معصوم (ع) عصر خود را ناديده بگيرد، و قيام و حركت خودسرانه اى انجام دهد، كه موجب ناخرسندى امامان (ع) را فراهم آورد و به همين دليل شيوه صحيح زندگى او، مورد تائيد و تثبيت آنان و از جمله امام هادى (ع)، در موضوع عرضه دين و قبول آن از سوى آن بزرگوار، واقع شده است.

بنابراين كسى كه عقيده و گفتار و عمل او مورد تائيد امام معصوم باشد، به مقام بلندى از قله رفيع ايمان و ديندارى دست يافته است.

می نشاند چشم هایم را فرا روی بهشت

ای کریم بن کریم ، فرزند بانوی بهشت
خویش را حس می کند در باغ دلجوی بهشت